يه حرف بزرگ از يه آدمه كوچيك

يه آدم ِ كوچيكي مي گفتسكوت كار آدماي بزرگه به اون اندازه اي سكوت كن كه بزرگ شدي       

 واگرنه مي شي يه آدم ِ

                  حقيرِ طلب كارِ كينه توز           

تو زندگي وقتي سكوت كردي بايد تامرگ سكوتت را نشكني اگه مَردش نيستي مجبور هم نيستي اَداي  آدماي بزرگ را هم در بياري

                          به نام خداوند دوست داشتني

امروز هم يكي ديگر از روزهاي زندگي ام بود كه هنوز تمام نشده ومن

را عجيب در فكر فرو برده امروز 13/2/2008 است و فردا روز

valen time  است امروز با بچه هاي مدرسه قرار ملاقات داشتيم با بچه

هاي4سال دوره دبيرستان كساني كه روزهايمان را با آنها وبه ياد آنها

شب مي كردم و حال بعد ازمدت ها همديگر را ديديم در حقيقت هيچي

تغيير نكرده بود  همه هموني كه بودند موندند از لحاظ قيافه بچه سوسولا

همون طور بودند بچه مثبت ها هم مثل هميشه  شاگرد اولمون هنوز

شاگرد اول بود ولي ...........

ولي احساس كردم سالها با آنهايي كه يك روز براي جداشدن ازشان مانند

ابر بهار اشك ريختم فاصله دارم حتي فاصله اي بيش از روزهاي اول

آشنايي فاصله اي بيش از قدمت دوستي هامون امروز همه آنقدر كه بي

قرار رفتن بودند مشتاق آمدن وديدار نبودند  هيچ حرفي براي گفتن وجود

نداشت هيچ حس مشتركي بين بچه ها نبود همديگر را نمي شناختيم هر

كس با هم دانشگاهي خودش يا صميمترين دوست خودش حرف مي زد

كسي براي كسي دلتنگ نبود، توي نگاه بچه ها پر از حرف نگفته بود كه

وقتي از در مدرسه وارد مي شدند دوست داشتند فرياد بزنند و بگويند ولي

مدرسه ديگه صفا نداشت ، دلا يكي نبود غصه ها از يك رنگ نبود كسي

براي ديگري وقت نداشت ، دلامون احساس غريبي مي كردند و شايد

افسوس روزهاي تلخ و شيريني كه گذرانده بوديم  نمي دانم نه كلمات

قادرند احساسم را بنويسند نه دستانم مي توانند بنويسند نمي دانم درون

احساسم هم غربت هست ،هم بغز نشكسته ، هم آه و حصرت  ، هم غم ،

همم پشيماني ، هم دلتنگي ، هم  تنهايي.....

دلم براي خنده هاي از ته دل تنگ شده،  براي شنيدن درد و دل هاي بچه

ها ، براي هم غصه شدن با اونها براي با اونها بودن، براي فرار از همه

ي غصه هاي دلم  براي كنار اونها بودن براي خلوص احساس هامون

براي به هيچي فكرنكردن جز درسهاي فردا، براي جدا بودن از اين دنيا ،

براي فاصله گرفتن از همه ي متعلقات اين دنيا ،دلم براي دانش آموز

بودنن تنگ شده ، وقتي آدم از اون فاصله ميگيره و يهو ميره سراغ اون

روزها مي بينه قشنگترين روزهاي عمرش اون روزها بودند كه همه ي

نگراني هاش در نمره و معدل خلاصه ميشدند، نه به قيافه كاري داري ،نه

به پولي كه تو جيبت داري ،نه به سن وبزرگي كه رسيدي ، نه به مساله

شيرين و سخت و تلخ ازدواج مجبوري فكر كني ،نه نگران آينده اي و از

حالت كلي لذت مي بري ولي دوره دانشجويي همش نگراني و ترس از

اين دنياست ازاينكه بايد سر كار بري  كجا بري بعد از اين كه ليسانس

گرفتي بايد چي كار كني كه موفق بشي الان پول واحدهاي درس خودنت

رو از كجا بياري الان كه احتياج داري باكسي حرف بزني كسي هست كه

تو را با احساسات تو بفهمه  كسي هست تنهايي تو را باهمه ي عظمتش

درك كند واقعا چه سخته در ميان جمع بودن ولي در گوشه اي تنها نشستن

براي ديگران چون كوه بودن ولي در چشم خود آرام شكستن وحق نداري

به روي خودت بياري وحق نداري شكستنت را جدي بگيري چون شونه

اي نيست كه بخواهد ميزبان اشك هاي تو باشد چون هيچ كدوم از شونه ها

، تو رو و اشكهاي تو رو نمي فهمند، خداياهرچه بيشتر ميگذره آدمهايي

كه به حرفهاي دلم نزديك بودند كمتر ميشن خدايا من از تنهايي هام مي

ترسم ،خدايا رفيق حرف دل مي خواهم ، دلم مي خواد يه شونه اي پيداكنم

و بدون اينكه از من بپرسه چته سرم رو بگذارم روش ويه دنيا گريه كنم ،

دلم مي خواد يكي منو باتمام وجود بغل كنه نازم رو بكشه اشكامو پاك كنه

وبهمم بگه ديگه تموم شد همه چي باهم تموم شد ،دلم ميخواد از اين

ظاهري كه براي خودم درست كردم بيام بيرون ، ديگه نميخواهم در

مورد همه ي مسائل سكوت كنم ،دلم مي خواهد گريه كنم فرياد بزنم آخه

بابا منم آدمم  منم مي شكنم چند بار بايد بخورم زمين وبه روي خودم نيارم

، خدايا نميدونم شايد خيلي كم طاقت شدم همش دنبال يكي مي گردم كه از

همه چيز دل من خبر داشته باشه و يه حرفي جديتر از حرفايي كه خودم

به خودم مي زنم بهم بگه يه حرفي جديدتر از دلداري هاي كه خودم به

بقيه ميدم اي كاش من مثل ظاهزشلغمي بلغميم بودم اي كاش احساساتم هم

مثل  منطق و شوخي هايم پر از ظرفيت بود اي كاش اينقدر شكننده نبودم

اي كاش بعد اين همه شكستن كمي پوسكلفت شده بودم  پوست كلفت كه

نشدم هيچي  فوق العاده شكننده ترو حساستر و رنجور تر از قبلم شدم

جدي  ديگر نمي فهمم  من چم شده از چي ناراحتم ا براي چي زنده ام  ،

زنده بودنم به كار كي مياد ، احساسم ،عشقم ،عاطفه ام، محبتم ، گذشتم ،

مهربوني ام، به درد كي ميخوره ، نميدونم مي خواهم چي كار كنم نميدونم

دارم چي كار مي كنم همين طوري دارم روزهاموشب مي كنم و توكل

كردم به خدا وبه اون كه منو دعوت كرد بهشت هرطوري بشه مي پذيرم

چون ديگه توان مقابله ندارم هرچه خدا حكم  كرد و هرچه

                          امام رضاخواست بيشتراز هميشه قبول...           

يا اباعبدالله الحسي

ن

آقا به عشق كرببلا مي كش عاقبت مرا

خونم حلالت آقا

به عشق بين الحرمين  مي كشي ام چرا

حسين

خونم حلالت آقا 

جون ناقابلمو بگير اما منو كربلا ببر

چيزي ازت كم نمي شه بياو آبرو بخر

حسين

دوست دارم اون روزي كه وا مي شه راه

كربلا تن سرپاره ي من مونده باشه تو سنگرا

زير آفتاب بسوزه پيكر بي مزا ر من زائراي

كربلا رد بشند از كنار من

حسين  

سعي كن

هميشه تنها باشي

چراكه تنها به دنيا آمده اي وتنها ميميري

سعي كن

عظمت عشق را درك كني

زيرا آنقدر بزرگ است كه تقوا و مستي را از بين

ميبرد

سعي كن

وجودت خالي از عشق باشد

زيرا اگر عشق به آن نفوذ  كند به ويرانه هاي آن   

  هم رحم نمي كند

 سعي كن

اگر عاشق شدي

فقط يك نفر را دوست بداري وبرای  يك نفر  

بميري....

                                                                        ILOVE YOU     

                                       and                                                              HI LOVE ME?????......

كجايي در چه حالي با كه هستي                   

                                                          تو خوابي هوشياري با كه هستي

شنيدم رفته اي سوي رفيقان                            

                                                  فراموشت شده مهرغريبان

تو رفتي رفتي اما نه از دل                         

                                                  مگر مي شه تو را يادش بره دل

تو رفتي تازه اشفته شدم من                            

                                                از اونم كه بودم بدتر شدم من

حالاعاشق تر ازاوني كه بودم                            

                                           ازدست دادم بود ونبودم

روزي كه فلك پرسيدت مرا                             

                                                 كسي با لبخند نديده است مرا

زندگي يعني دوباره نو شدن                    از اميد و شادي و غم پر شدن

زندگي يعني به دنبال بهار                      توي اندوه پر از اشك خزان ها گم شدن

زندگي يعني سپيد و سبز وسرخ               يا به رنگ آبي وزرد وسياه

آن سپيدي رنگ پاكي وطلوع                  اين سياهي رنگ تلخ غصه ها

زندگي يعني جايي ميان لحظه ها             لحظه هايي حاوي حرف ونگاه

لحظه هايي مملو از امواج سرخ              لحظه هايي غرق پاكي يا گناه

زندگي يعني نداي قلب ما                      قلبي از جنس طلا يا جنس سنگ

قلبي خالي از اميد و پر زغم                 يا كه قلبي پر زشادي وديوانگي

                 از درد گفتن و از درد شنیدن 

                                                         با مردم بی درد 

                                               ندانی که چه درد است  

بنام يگانه معبود هستي

بار الاها اين بار امدم تا بگويم از هزار حرف نگفته    اين

بار امدم تا بگويم چقدر دنيايت كوچك وچقدرماندن در ان

پست وناگواراست خدايا نميدانم چرا ولي وقتي به دنيا

وادم هايش فكر مي كنم وقتي ان رابا خودم وخداي

خودم كه تو باشي مقايسه مي كنم مي بينم دليلي

براي ماندن در اين دنيا ندارم ودليلي هم براي جاويد

شدن در بهشتي كه هزاران بار ازدرختهايي كه زيرانها

نهرها جاري است ندارم تازه مي فهمم كه چقدر سخت

ودردناك است اشتباه وبي حرمتي از كسي ببيند كه

روي او حساب باز مي كند واورا دوست دارد ما كه در اين

پايين پايين ها هستيم وچيزهاي كوچك اين چنين ازرده

خاطرمان مي كند وهمواره به دنبال راهي هستيم

تاهرچه زودتر ان رابروز دهيم وكسي را که غمگين مان

كرده غمگين كنيم ان هم كمي بيشتر از خودش.

خدايا در تحيرم كه تو چگونه همه ي اشتباهاتمان رامي

بيني همه ي گناهانمان ازرده ات مي كنند ولي همچنان

ما را دوست داري وبرايمان ازنعماتت مي خواني وان را بر

ما نازل مي كني مگر تو چقدر مهرباني مگر چقدر صبوري

چرا اينقدر عاشقانه گناه هاي كوچك وبزرگ مارا ناديده

ميگيري چرا مارا به خاطر كارهايمان همان موقع مواخذه

نمي كني تاكي همه چيز را می بخشي چگونه مي

توان اين همه بخشيد در عجبم ان فرشته هايي كه روزي

برمن   بر پدرمن  برادم  سجده كردند از تو نمي پرسند

اين چه مخلوقي است كه همواره سبب رنجش توست

وتو همواره اورا دوست مي داري به سان مادري كه براي

اولين بار فرزندش را به اغوش مي كشد واورادوست مي

دارد . خدايا تو همانند دريايي نمي دانم شايد بايد گفت

دريا مثالي از توست وقتي به اين حرف ها فكر مي كنم

از بودنم خجالت مي كشم ارزوي نبودن را دارم واقعا كه

استحقاق جهنم راداريم وباز هم تو بر مهربانتريني كه در

ازاي اين همه نابه فرماني هايت فقط جهنم را بر ما قرار

دادي تازه مي توان فهميد وقتي مي گويندنمي توان

خدارا درك كرد يعني چه ما حتي اگر هزار سال هم بر

دوست داشتن تو نسبت به بندهات بينديشيم  وتصميم

بر حساب كردنش بگيريم نمي توانيم  . حال مي فهمم

وقتي در كتابت مي گويي اگر تمام درياها به هم بپيوندند

وتمام درختان زمين قلم شوند باز هم كلمات خدا پايان

نخواهد پذيرفت

بار خدايا امده ام تا بگويم به من هم دريايي بودن

رابياموز   قدرت گذشت در اين دنياي سراسر هياهوي

هيچ وپوچ را بر من ارزاني بدار و به من قدرت تعقلي عطا

فرما كه در اين دنيا هرچه را به همان اندازه كه هست

بهايش دهم ونه از شادي ها برخودغره شوم  وتورا از ياد

ببرم ونه ازاندوه ها درخود بپيچم وبي انصافانه دست بر

دامان تو شوم ونه در ازمون هاي زندگي ام به ارزشهايي

كه تاكنون ارزش بوده اند شك كنم

خدايا تو خود مي داني كه من چيستم وكيستم و كجايم

پس مرا به حال خود وامگذار

معصوم ماندن من از اشتباه غير ممكن است   خدايا تو مرا فراموش نكن   

                       قربانت بنده ي گناهكار عالم

چگونه پیدایش کنم او در نزدیکی من ومن با اندازه ی تمام دریا ها از او

دورم تازه می فهمم خدا چه می گوید وقتی می گوید من همین جا ام وتو

ای انسان در نا کجا اباد اورا دوست دارم واو را می خواهم اما باور ندارم که او

هم مرادوست دارد نمی دانم چگونه باید اورا بیابم شاید الان وقتی من در

حال نوشتن همین جملات هستم او هم در اینترنت در جایی دگر است

چگونه اورا بیابم نمیدانم چگونه باید صدایش کنم تا صدایم را بشنود ولی می

دانم که اورا دوست دارم

این بار هم حرفهایم ساده وبدون تکلف وبدون هیچ گونه زیبایی است

اشکالی ندارد من انچه رادل تنگم می خواهد می گویم احتیاجی به کلمات زیبا ندارم چون

                              خیلی دلتنگم